Eit godt døme finn ein i nattverdsliturgien, spesifikt den store lovsongen (“I sanning verdig og rett er det…”) I høyringsnotatet for reforma står det at adressaten i bøna “er no, også i tråd med økumenisk praksis, konsekvent første person i treeininga (som NFG har strevd med å gi ei dekkjande nemning).” Ein har altså problem med å finna namn på fyrste person i treeininga, sammsynlegvis fordi det er kontroversielt å kalla Gud for Far i våre kjønnsnøytrale tider.

Å ikkje bruke nemninga “Far” når ein vender seg mot fyrste person i treeininga er teologisk problematisk, og kan vere med på å dra liturgien i ein ikkje-trinitarisk retning. Og det er vel heller ikkje i tråd med, men strengt tatt i strid med, økumenisk praksis å utelata nemninga “Far”/”Faderen” i takkebøna.

Når det gjeld den nye salmeboka er den sær. Den har ein god del salmar frå Norsk salmebok, og ei rekke salmar frå Salmer 1997. Den inneheld også ein del nye salmar, samt nokre songar frå m.a. Sangboken. Dette er vel og bra, men så kjem vi til dei moderne lovsongane. Dei som har fått plass i salmeboka gjekk ut av bruk for 5-7 år sidan. Eg meiner dte er mykje betre å heller ha ein “flytande” lovsongsdel som ein kan bytta ut. Og så bør ein digitalisere salmeboka, kanskje gjere den kompatibel med Easy Worship eller noko liknande.

Jeg vokste opp med liturgi og salmesang (og orgel). Jeg var kanskje ikke så glad i det tidligere, men jeg liker det godt nå. Men hvis de aller fleste ikke blir kjent med det og blir glad i liturgi og salmesang, så fungerer det kanskje dårlig å satse på det framover.